پس از سالیانی سلام...

هنوز هم سلام و همیشه سلام... اینبار تنها آمدم که بگویم هستم. گرچه نمیدانم چرا این مدت حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند.دوستان عزیزم سپاس دارم از محبتها و دلگرمی ها ی شما عزیزان که زمستانی با آن گذراندم.

این مطلب اولین و تنها ترین مطلب غیر شعری این وبلاگ تا به اکنون است. دلیلی که مرا به نوشتن آن واداشت چیزی نیست جز یاداوری خودمان به خودمان و یاداوری تمام آرمان ها و افکار و اعتقادات و همه ی انچه که میشود من... میشود تو... میشود ایران.

با رای ندادن بر این نکته تاکید میکنیم که ما حق انتخاب سرنوشت خود را نداریم. با رای ندادن میپذیریم که شایسته ی دموکراسی نیستیم. با رای ندادن دهان خود را برای اعتراض میبندیم. با رای ندادن هیچ اتفاق زیبا و شایسته و نیکویی برای من و تو رخ نخواهد داد. بیایید  برای سرزمینمان سرنوشتی شایسته رقم بزنیم. بادا که آیندگان از ما با افتخار یاد کنند.بادا...  پس بگوییم:

                          "رای میدهم"

                        با احترام

                             برای اولین بار                   

                         جمعیت انبوه زیر تابوت.

کباب کبوتر

سور همسایه ها

سوگ پیرمرد کفتر باز.

شبی شهریوری،

        شهاب باران بوسه ی فرشتگان

                که ماه مست میخک و اسفند است و

                     باد بوی خوش از یاد رفته ای از دوردستها می آورد

تمام قطارهای جنوب را جا می گذارم

             از راهی مخفی می آیم میان خوابهایت

                                   همین شعر را برایت میخوانم

به این سطر که میرسم بیدار می شوی

           من نیستم و تعبیر خواب زن هم که معلوم است...

                     فراموش می کنی مرا

                                              فراموش می شوم

                                                      در شبی شهریوری

                                                                بی شهاب و ماه و میخک...

دویدیم و دویدیم و...

          بریدیم٬

              نرسیدیم.

همین.

همینجا به خاک بسپاریدم

                       پای همین چشمه.

        چشمان سرمه سیر٬

           مست بوی میخک و اسفند٬

                  پرچم گیسو به دست باد٬

                                            می آید

      و پر کردن کوزه ای را به انتظار می نشیند.

همینجا به خاک بسپاریدم

                   پای همین چشمه.

کویرهم که باشم

     همیشه شقایقی وحشی خواهم داشت

                                        برای خرمایی گیسوانت.

                                                      حالا تو هی بر من نبار...

سینه ی خیس مادری ام

        ـ کودک از دست داده ـ

                    که گاه و بیگاه رگ میکند...

          اینروز ها که نیستی.